هشدار: این مطلب حاوی اسپویلهای مهم از قسمت دوم سریال است.
زمستان در راه است و همراه آن، افشای جزئیات داستانی. قسمت دوم سریال «A Knight of the Seven Kingdoms» با عنوان کنایهآمیز «Hard Salt Beef» مسیری کاملاً غیرمنتظره را در روایت خود انتخاب میکند؛ مسیری که حتی طرفداران قدیمی آثار جرج آر. آر. مارتین نیز احتمال آن را نمیدادند.
در یکی از عجیبترین آغازهای این فرنچایز، اپیزود دوم با فلشبکی شوکهکننده از سر آرلان پنیتری (با بازی دنی وب) آغاز میشود؛ صحنهای که حضور فیزیکی مستقیم او را نشان میدهد. در حالی که در داستانهای کوتاه «دانک و اِگ»، این شوالیه سالخورده تنها در خاطرات شاگردش زنده بود، سریال تصمیم میگیرد خیلی زود او را وارد تصویر کند و از همان ابتدا نشانههایی از بازآفرینی آرام اما عمیق این شخصیت کلیدی ارائه دهد.
سایه سنگین شوالیهای فراموششده
در آثار اصلی مارتین، سر آرلان فقط از خلال یادآوریهای دانک (پیتر کلافی) شناخته میشود؛ شوالیهای دورهگرد که سالها در جادههای وستروس سرگردان بود. اما سریال، تنها در دو قسمت نخست، رویکردی تازه اتخاذ کرده و این شخصیت فرعی را به عنصری محوری در شکلگیری هویت دانک تبدیل کرده است.
پس از صحنه آغازین، روایت به مونتاژی تلخ و تأثیرگذار میرسد؛ جایی که دانک تلاش میکند در جریان تورنمنت اشفورد، لردهای بزرگ را به یاد سالها خدمت سر آرلان بیندازد. هرچه بیماری و فرسودگی استادش شدیدتر میشود، این تلاشها دردناکتر جلوه میکنند؛ تا جایی که روشن میشود هیچیک از اربابانی که آرلان عمرش را صرف خدمت به آنها کرده، حتی نامش را به خاطر نمیآورند.
این بیاعتنایی جمعی، آخرین تحقیر مردی است که عمرش را در سکوت و گمنامی سپری کرده است.
تراژدیای که به نقطه قوت تبدیل میشود
سریال «شوالیه هفت پادشاهی» این تراژدی را بهجای نقطه ضعف، به قلب احساسی داستان تبدیل میکند. حتی اِگ (دکستر سول آنسل)، پیشخدمت جوان دانک، با واقعبینی تلخی حدس میزند که شاید سر آرلان «شوالیه چندان خوبی نبوده است». جمله او که این تجربه را شبیه «مردن دوباره استاد، بارها و بارها» توصیف میکند، ضربهای عاطفی عمیق وارد میسازد.
دانک بهخوبی میداند که ممکن است همین سرنوشت در انتظار خودش نیز باشد؛ عمری خدمت، بیآنکه کسی نامش را به یاد بیاورد. شاید به همین دلیل است که او با سماجتی دردناک بر شرافت استادش پافشاری میکند و نمیپذیرد که آرلان به فراموشی سپرده شود.
دیداری که معنای میراث را تغییر میدهد
در بازچینی هوشمندانهای از روایت کتاب، نویسندگان سریال — عزیزا بارنز (که این قسمت به یاد او تقدیم شده) و شورانر ایرا پارکر — دیدار دانک با خاندان تارگرین را تا قسمت دوم به تعویق انداختهاند.
در نقطهای غیرمنتظره، دانک سرانجام با کسی روبهرو میشود که واقعاً سر آرلان را میشناخت: پرنس بیلور تارگرین (برتی کارول)، وارث آینده تخت آهنین. این ملاقات اگرچه در ظاهر برای فراهم شدن امکان حضور دانک در تورنمنت است، اما از نظر احساسی، پیروزی کوچکی برای میراث سر آرلان به شمار میرود.
اگر شاه آینده هفت اقلیم میتواند نام یک شوالیه گمنام را به یاد داشته باشد، شاید راهی که دانک در پیش گرفته بیهوده نباشد.
پایانی تأثیرگذار و انسانی
پایان قسمت دوم یکی از احساسیترین لحظات کل فرنچایز «بازی تاجوتخت» را رقم میزند. در حالی که نخستین دور نبردها آغاز میشود و خشونت میدان تماشاگران را میخکوب میکند، ذهن دانک از صحنه نبرد فاصله میگیرد و به مرگ خاموش و بینام استادش بازمیگردد.
کنار آتش اردوگاه، او سرانجام حقیقتی تلخ را با اِگ در میان میگذارد:
«آیا شوالیههای بزرگ در میان بوتهها زندگی میکنند و کنار جادهای گلآلود میمیرند؟ گمان نمیکنم. سر آرلان شمشیرزن بزرگی نبود، مینوشید، خطا میکرد و مرد سختی برای شناختن بود. دوستی نداشت. شصت سال زندگی کرد و هرگز قهرمان نشد. واقعاً من چه شانسی دارم؟»
این اعتراف صادقانه، تصویری اسطورهای از سر آرلان را در هم میشکند، اما درست به همین دلیل تأثیرگذار است. دانک سرانجام میپذیرد که استادش بینقص نبود، اما میراث او همچنان ارزش جنگیدن دارد.
او در پایان میگوید:
«نامش سر آرلان پنیتری بود. و من میراث او هستم. فردا نشان خواهیم داد دست او چه ساخته است.»
بازآفرینی پیچیدگیهای سر آرلان نهتنها از ارزش او نمیکاهد، بلکه تعهد دانک را عمیقتر از همیشه میکند و شخصیت او را انسانیتر، باورپذیرتر و تأثیرگذارتر میسازد.
قسمتهای جدید سریال «A Knight of the Seven Kingdoms» هر یکشنبه از شبکه HBO پخش شده و بهصورت همزمان در HBO Max در دسترس قرار میگیرد.
