قدرت داشتن واقعاً به چه معناست؟ اگر قرار باشد این مفهوم را در یک کلمه خلاصه کنیم، میتوان از جمله معروف مرد عنکبوتی کمک گرفت: مسئولیت.
در جامعهای که همچنان مردان بخش بزرگی از قدرت را در اختیار دارند، اهمیت زیادی دارد که آنها، چه جوان و چه بزرگسال، یاد بگیرند از این قدرت به شکلی مسئولانه استفاده کنند. این پیام، هسته اصلی فیلم Masters of the Universe را تشکیل میدهد؛ اقتباس لایو اکشن جدیدی از مجموعه محبوب کارتونی و اسباببازیهای «اربابان جهان» که نخستین بار در سال ۱۹۸۲ معرفی شد.
این پیام، ایدهای ارزشمند و تأثیرگذار است و فیلم نیز با صداقت تلاش میکند آن را در تار و پود داستان خود بگنجاند.
اما متأسفانه، این صداقت تقریباً تنها عنصر صادقانه فیلم است.
فیلمی که بیش از حد تلاش میکند سرگرمکننده به نظر برسد
Travis Knight، کارگردان فیلم، پیشتر با Bumblebee در سال ۲۰۱۸ توانسته بود ترکیبی موفق از نوستالژی دهه ۸۰، اکشن علمیتخیلی و یک رابطه احساسی تأثیرگذار را خلق کند.
اما او در Masters of the Universe نتوانسته همان تعادل را تکرار کند.
فیلم از همان ابتدا لحنی را انتخاب میکند که یادآور بسیاری از آثار فانتزی و ابرقهرمانی سالهای اخیر، بهویژه فیلمهای Thor، است؛ آثاری که ظاهراً باور دارند بهترین راه برای جلوگیری از خندیدن مخاطب به فیلم، این است که ابتدا خود فیلم به خودش بخندد.
نتیجه این رویکرد آن است که Masters of the Universe کمتر شبیه یک ماجراجویی حماسی و هیجانانگیز به نظر میرسد و بیشتر حس یک آیتم طولانی و ۱۴۱ دقیقهای از برنامه Saturday Night Live را منتقل میکند.
فیلمسازان بهجای آنکه تماشاگر را به شخصیتها و جهان داستانی خود باورمند کنند، ترجیح دادهاند به شوخیهای ساده و کلیشههای آشنا تکیه کنند.
در نگاه اول شاید فیلم سرگرمکننده به نظر برسد، اما سطحی بودن آن در نهایت به داستان و مفاهیم اصلیاش لطمه میزند.
«سندروم تایکا وایتیتی» گریبان فیلم را گرفته است
از نگاه نویسنده این نقد، زمانی که مارول ساخت Thor: Ragnarok را به تایکا وایتیتی سپرد، رویکرد طنزمحور او به الگویی تبدیل شد که بعدها بسیاری از آثار فانتزی و ابرقهرمانی از آن تقلید کردند.
در Thor: Ragnarok و Thor: Love and Thunder تقریباً همه چیز در خدمت شوخی قرار داشت و همین مسئله باعث شد عناصر جدی داستانی به حاشیه رانده شوند.
این فلسفه که «هیچ چیز اهمیت ندارد و همه چیز صرفاً برای خنده است» شاید در کمدیهای تمامعیار جواب بدهد، اما زمانی که به داستانهای ماجراجویانه راه پیدا میکند، میتواند به احساسات و درام اثر آسیب بزند.
به اعتقاد منتقد، Masters of the Universe نیز دقیقاً در همین دام گرفتار شده است.
داستانی که بیش از حد شبیه فرمول مارول است
فیلم با روایت آدام (با بازی نیکلاس گالیتزین) آغاز میشود؛ روایتی که به گفته منتقد، از همان ابتدا نوعی خجالتزدگی نسبت به دنیای عجیب و فانتزی فیلم را نشان میدهد.
در ادامه، فیلم بارها و بارها از فرمولهای آشنای جهان سینمایی مارول استفاده میکند.
تیلا (با بازی کامیلا مندس) آدام را از زمین به سیاره اترنیا میبرد. حضور زمین در داستان نیز صرفاً بهانهای است تا آدام بتواند چند شوخی و ارجاع قابل فهم برای مخاطبان امروزی مطرح کند.
در اترنیا، اسکلتور و ایول-لین (با بازی آلیسون بری) به دنبال «شمشیر قدرت» هستند؛ آن هم صرفاً به این دلیل که شخصیتهای شرور داستاناند.
به گفته منتقد، فیلم توضیح چندانی فراتر از این برای انگیزههای آنها ارائه نمیدهد.
اگرچه تراویس نایت در صحنههای اکشن انرژی قابل قبولی به فیلم تزریق کرده، اما شوخیهای مداوم و تمایل فیلم به دست انداختن خودش، مانع از شکلگیری یک جهان فانتزی باورپذیر میشود.
لحظات خوب فیلم کافی نیستند
بزرگترین تناقض فیلم این است که داستان درباره رشد آدام و درک معنای واقعی مردانگی و مسئولیت است، اما خود فیلم دائماً تلاش میکند «باحال» و «خودمانی» به نظر برسد.
در نتیجه بسیاری از عناصر داستانی قربانی شوخیها شدهاند.
برای مثال، سفینههایی که توانایی خم کردن فضا را دارند، خودشان این فناوری را «عجیب» توصیف میکنند. شخصیتهای اترنیایی مدام شوخیهای هوشمندانه مطرح میکنند اما از درک سادهترین اصطلاحات زمینی عاجز هستند.
حتی یکی از انگیزههای اصلی آدام برای نجات اترنیا این است که در دوران زندگی روی زمین، بارها تصویر سیاره زادگاهش را نقاشی کرده است.
منتقد همچنین به یک سؤال مهم اشاره میکند که فیلم هرگز پاسخی برای آن ندارد: آدام در طول ۱۵ سال تبعیدش روی زمین دقیقاً توسط چه کسی بزرگ شده است؟
فیلم ظاهراً علاقهای به پرداختن به چنین جزئیاتی ندارد.
جرد لتو یکی از نقاط قوت فیلم است
در میان بازیگران، جرد لتو در نقش اسکلتور یکی از معدود افرادی است که واقعاً به نقش خود متعهد به نظر میرسد.
اگرچه بازی او تا حدی یادآور سبک بازی تیم کری است، اما انرژی و جذابیتی دارد که او را از سایر اعضای گروه بازیگران متمایز میکند.
بیشتر شخصیتهای دیگر مجبورند حجم زیادی از دیالوگهای طعنهآمیز و شوخیهای بیوقفه را اجرا کنند؛ موضوعی که مانع از شکلگیری شخصیتپردازی عمیقتر میشود.
جلوههای ویژه و پیام فیلم مانع شکست کامل آن شدهاند
با وجود تمام انتقادها، فیلم کاملاً شکستخورده نیست.
پیام اصلی داستان، جلوههای ویژه، طراحی صحنه و موسیقی حماسی آن از جمله نقاط قوت اثر محسوب میشوند.
منتقد همچنین معتقد است طراحی اسکلتور بهقدری خوب از کار درآمده که این شخصیت در برخی صحنهها واقعاً زنده و باورپذیر به نظر میرسد.
با این حال، همه این نقاط مثبت برای نجات فیلم کافی نیستند.
هرچند Masters of the Universe از نظر لحن و شوخیها تا حد زیادی به نسخه کارتونی اصلی وفادار مانده، اما در نهایت یک فیلم باید بتواند داستانی قدرتمند روایت کند؛ چیزی که به اعتقاد نویسنده این نقد، Masters of the Universe در انجام آن ناتوان است.
Masters of the Universe فیلمی است که پیام ارزشمندی درباره مسئولیت و قدرت در دل خود دارد، اما شوخیهای بیش از حد، ترس از جدی گرفتن جهان داستانی و وابستگی به فرمولهای آشنای مارول باعث شدهاند این پتانسیل هرگز به شکوفایی کامل نرسد.
امتیاز /Film: ۵ از ۱۰
فیلم Masters of the Universe از ۵ ژوئن ۲۰۲۶ در سینماها اکران خواهد شد.
تماس با سردبیر
برای ارسال انتقادات، پیشنهادات و شکایات خود، میتوانید با ایمیل سردبیر در ارتباط باشید.
سعی میکنیم در سریعترین زمان ممکن به پیامهای شما پاسخ دهیم.
