نقد و بررسی فیلم One Night Only؛ کمدی عاشقانه‌ای متفاوت از ویل گلوک

One Night Only یکی از عجیب‌ترین ایده‌ها را برای یک کمدی رمانتیک سال‌های اخیر انتخاب کرده است: در جهانی متفاوت از دنیای واقعی، رابطه پیش از ازدواج در تمام طول سال ممنوع است و تنها یک شب برای آن استثنا وجود دارد. ویل گلوک از این موقعیت غیرعادی برای ساختن داستانی درباره عشق، انتخاب و معنای واقعی صمیمیت استفاده می‌کند؛ فیلمی که با وجود برخی ضعف‌های فیلمنامه، به لطف مونیکا باربارو و کالوم ترنر موفق می‌شود قلب مخاطب را هدف بگیرد.

One Night Only درباره چیست؟

داستان One Night Only در نسخه‌ای متفاوت از نیویورک می‌گذرد؛ جایی که افراد مجرد تنها در یک شب مشخص از سال اجازه دارند رابطه داشته باشند. همین قانون عجیب، آن شب را به رویدادی اجتماعی تبدیل کرده که ظاهراً همه برای استفاده از فرصت آن لحظه‌شماری می‌کنند.

در مرکز داستان، اوون و الی قرار دارند؛ دو غریبه که در شرایطی غیرمنتظره با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند. اوون به‌تازگی از رابطه‌ای بیرون آمده و الی نیز برخلاف فضای حاکم بر آن شب، بیشتر به دنبال یک ارتباط واقعی است تا یک رابطه کوتاه‌مدت.

نکته جذاب اینجاست که فیلم خیلی زود مسیر خود را از یک کمدی صرفاً جنسی جدا می‌کند. مسئله اصلی دیگر این نیست که شخصیت‌ها چگونه از تنها فرصت سالانه استفاده کنند؛ بلکه این پرسش مطرح می‌شود که اگر تمام جامعه به شما بگوید امشب باید چه چیزی بخواهید، آیا واقعاً همان چیزی را می‌خواهید؟

این تغییر مسیر، مهم‌ترین برگ برنده فیلم است.

ایده‌ای که می‌توانست فیلم بسیار متفاوت‌تری بسازد

ایده اولیه «One Night Only» فوق‌العاده ظرفیت دارد. تصور جامعه‌ای که رابطه پیش از ازدواج را ممنوع کرده و سپس تنها ۱۲ ساعت در سال آن را قانونی می‌کند، تقریباً به‌طور طبیعی مخاطب را به سمت یک کمدی دیستوپیایی یا حتی هجویه سیاسی می‌برد.

فیلم از همان ابتدا در جهانی زندگی می‌کند که قوانین آن عمداً عجیب و افراطی طراحی شده‌اند. اما ویل گلوک تصمیم نمی‌گیرد این جهان را به یک اثر علمی‌تخیلی جدی تبدیل کند. او بیشتر به ساختن یک زمین بازی برای کمدی رمانتیک علاقه دارد.

این تصمیم همزمان نقطه قوت و ضعف One Night Only است.

از یک طرف، فیلم گرفتار توضیح‌های طولانی درباره سازوکار حکومت و قوانین این جامعه نمی‌شود و ریتم کمدی خود را حفظ می‌کند. از طرف دیگر، جهان فیلم آن‌قدر ایده جذابی دارد که مخاطب مدام با خودش فکر می‌کند چرا فیلم بیشتر از این ظرفیت استفاده نمی‌کند.

منتقدان نیز دقیقاً در همین نقطه اختلاف نظر دارند. برخی نقدها معتقدند فیلم ظرفیت هجو اجتماعی و سیاسی ایده‌اش را تا حد زیادی کنار می‌گذارد، در حالی که برخی دیگر همین انتخاب را دلیل حفظ انرژی و سرگرم‌کنندگی فیلم می‌دانند.

ویل گلوک؛ کارگردانی که کمدی رمانتیک را می‌شناسد

ویل گلوک برای مخاطبان کمدی رمانتیک نام ناآشنایی نیست. او پیش‌تر فیلم‌هایی مانند Easy A و Anyone but You را ساخته و در One Night Only نیز همان علاقه به ریتم سریع، موسیقی پرانرژی و رابطه‌ای که از دل سوءتفاهم‌ها و موقعیت‌های عجیب شکل می‌گیرد، دیده می‌شود.

گلوک به‌خوبی می‌داند که کمدی رمانتیک تنها به دیالوگ‌های بامزه وابسته نیست. بخش مهمی از جذابیت چنین فیلمی به ریتم، تدوین، موسیقی و کیفیت رابطه میان دو شخصیت اصلی مربوط می‌شود.

در One Night Only، نیویورک نیز عملاً به یکی از شخصیت‌های فیلم تبدیل می‌شود. شخصیت‌ها مدام در حال حرکت‌اند و شهر به بستری برای برخوردهای تصادفی، سوءتفاهم‌ها و تعقیب‌وگریزهای عاشقانه تبدیل می‌شود.

همین پویایی باعث می‌شود فیلم کمتر احساس یک داستان عاشقانه محدود و استودیویی داشته باشد و بیشتر شبیه یک ماجراجویی شهری در طول یک شب به نظر برسد.

مونیکا باربارو و کالوم ترنر؛ مهم‌ترین دلیل تماشای فیلم

اگر قرار باشد تنها یک عنصر را به‌عنوان ستون اصلی One Night Only انتخاب کنیم، آن عنصر بدون شک شیمی میان مونیکا باربارو و کالوم ترنر است.

باربارو در نقش الی، شخصیتی را بازی می‌کند که در ظاهر می‌تواند بخشی از کلیشه‌های آشنای کمدی رمانتیک باشد، اما انرژی بازیگر باعث می‌شود شخصیت از حالت تیپیک فاصله بگیرد. الی همزمان امیدوار، آسیب‌پذیر و در موقعیت‌هایی کاملاً دستپاچه است.

کالوم ترنر نیز در نقش اوون، وجه دیگری از همین رابطه را می‌سازد. اوون برخلاف فضای اطرافش الزاماً نمی‌داند چه می‌خواهد و همین سردرگمی به شخصیت اجازه می‌دهد در طول داستان تغییر کند.

نکته مهم این است که رابطه این دو صرفاً بر جذابیت ظاهری بنا نشده است. مکالمه‌ها، واکنش‌های کوچک و فاصله‌ای که مدام میان آنها ایجاد می‌شود، به تدریج حس آشنایی و علاقه را شکل می‌دهد.

حتی منتقدانی که با ایده یا برخی انتخاب‌های فیلم مشکل داشته‌اند، بازی دو شخصیت اصلی را از نقاط قوت آن دانسته‌اند. در مقابل، نقد SlashFilm رویکرد بسیار مثبت‌تری دارد و به فیلم امتیاز ۸ از ۱۰ داده است؛ ارزیابی‌ای که نشان می‌دهد از نگاه این منبع، جذابیت رابطه مرکزی فیلم توانسته بر برخی لغزش‌های آن غلبه کند.

کمدی فیلم؛ بیشتر موقعیت‌محور تا شوخی‌محور

One Night Only قرار نیست یک کمدی پر از جوک‌های پشت سر هم باشد. بخش زیادی از طنز آن از تضاد میان قوانین عجیب جامعه و رفتار عادی شخصیت‌ها به وجود می‌آید.

اینجاست که فیلم بهترین لحظات خود را پیدا می‌کند.

اینکه یک جامعه رابطه را تقریباً در تمام سال ممنوع کرده اما برای یک شب آن را به رویدادی عظیم تبدیل کرده، ذاتاً موقعیتی مضحک و در عین حال نگران‌کننده است. فیلم از همین تناقض برای خلق موقعیت‌های کمدی استفاده می‌کند.

در کنار آن، گلوک از موسیقی نیز به‌عنوان بخش مهمی از زبان فیلم بهره می‌گیرد. انتخاب قطعات موسیقی در لحظات مناسب، به ریتم صحنه‌ها انرژی بیشتری می‌دهد و یادآور توانایی کارگردان در استفاده از موسیقی برای تقویت فضای کمدی رمانتیک است.

مشکل اصلی One Night Only چیست؟

مشکل فیلم این نیست که ایده بدی دارد؛ دقیقاً برعکس.

مشکل این است که ایده فیلم از خود فیلم بزرگ‌تر است.

قانون عجیب جهان داستان می‌توانست پایه یک کمدی سیاسی، هجویه اجتماعی یا حتی داستان علمی‌تخیلی جدی باشد. اما One Night Only بیشتر علاقه دارد یک کمدی رمانتیک سرگرم‌کننده باقی بماند.

این انتخاب برای مخاطبی که صرفاً یک روم‌کام سبک و متفاوت می‌خواهد، احتمالاً مسئله بزرگی نیست. اما اگر انتظار داشته باشید فیلم درباره پیامدهای چنین قانون عجیبی، کنترل اجتماعی، آزادی فردی یا رابطه میان سیاست و زندگی خصوصی حرف جدی‌تری بزند، احتمالاً ناامید خواهید شد.

حتی برخی نقدهای منفی دقیقاً از همین زاویه به فیلم حمله کرده‌اند و معتقدند فیلم جهانی با پیامدهای بسیار جدی می‌سازد، اما سپس از پرداختن واقعی به همان پیامدها عقب می‌کشد.

فیلمنامه؛ جذاب اما نه کاملاً بی‌نقص

فیلمنامه تراویس براون و بازنویسی ویل گلوک مهم‌ترین بخش قابل بحث فیلم است. ساختار کلی داستان به یک شب محدود شده و همین محدودیت زمانی، موتور مناسبی برای ایجاد تنش و کمدی در اختیار فیلمساز قرار می‌دهد.

اما برخی اتفاقات و موانعی که میان اوون و الی قرار می‌گیرند، گاهی بیشتر شبیه ابزارهایی برای طولانی کردن مسیر رسیدن آنها به یکدیگر هستند تا نتیجه طبیعی شخصیت‌پردازی.

این مسئله در فیلم‌های روم‌کام چندان بی‌سابقه نیست؛ مشکل زمانی ایجاد می‌شود که مخاطب احساس کند فیلم فقط برای عقب انداختن ملاقات یا نزدیک شدن دو شخصیت، مانع جدیدی سر راه آنها قرار می‌دهد.

با این حال، One Night Only به لطف ریتم مناسب و بازی دو بازیگر اصلی، کمتر از آنچه روی کاغذ ممکن است به نظر برسد، خسته‌کننده می‌شود.

بازیگران مکمل؛ ترکیبی پرستاره با استفاده محدود

فیلم از گروهی از بازیگران شناخته‌شده در نقش‌های مکمل استفاده می‌کند؛ از مایا هاک و جولیا فاکس گرفته تا مولی رینگوالد و لوار برتون.

حضور این چهره‌ها به فیلم انرژی بیشتری می‌دهد، اما طبیعی است که در یک داستان متمرکز بر اوون و الی، همه آنها فرصت یکسانی برای درخشش نداشته باشند.

این مسئله درباره چهره‌هایی مانند هاک و فاکس بیشتر به چشم می‌آید؛ بازیگرانی که حضورشان می‌تواند انتظار نقش‌های پررنگ‌تری ایجاد کند.

با این حال، حضور آنها در کنار دو بازیگر اصلی باعث می‌شود فضای فیلم از یکنواخت شدن فاصله بگیرد و هر بار که داستان وارد مرحله تازه‌ای می‌شود، انرژی جدیدی به آن تزریق شود.

مشخصات فیلم One Night Only

اطلاعات رسمی فیلم در IMDb و Rotten Tomatoes نیز کارگردانی ویل گلوک، بازی باربارو و ترنر، مدت ۱۰۲ دقیقه و ژانر کمدی-عاشقانه را تأیید می‌کنند.

امتیاز One Night Only در IMDb و Rotten Tomatoes

در زمان نگارش این نقد، وضعیت امتیازات تجمیعی فیلم هنوز در حال شکل‌گیری است و Rotten Tomatoes صفحه فیلم را بدون امتیاز نهایی منتقدان نمایش می‌دهد. بنابراین بهتر است از درج یک عدد ثابت به‌عنوان امتیاز قطعی خودداری کرد.

در مقابل، نقدهای منتشرشده نشان‌دهنده اختلاف نظر قابل توجه درباره فیلم هستند؛ SlashFilm با امتیاز ۸ از ۱۰ رویکردی بسیار مثبت دارد، در حالی که برخی نقدهای دیگر فیلم را به دلیل استفاده نکردن کامل از ظرفیت ایده مرکزی‌اش مورد انتقاد قرار داده‌اند.

این اختلاف اتفاقاً نکته مهمی درباره One Night Only نشان می‌دهد: ارزش فیلم تا حد زیادی به این بستگی دارد که مخاطب از آن چه می‌خواهد.

نظر فلاتو

One Night Only فیلمی است که ایده‌اش از اجرای آن جسورتر است، اما این الزاماً به معنای شکست فیلم نیست. ویل گلوک آگاهانه از تبدیل شدن داستان به یک اثر سنگین دیستوپیایی فاصله می‌گیرد و در عوض، از جهان عجیب خود برای ساختن یک کمدی رمانتیک سریع و سرگرم‌کننده استفاده می‌کند.

بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم بدون شک مونیکا باربارو و کالوم ترنر هستند. رابطه آنها آن‌قدر انرژی و جذابیت دارد که بسیاری از پیچش‌های آشنای ژانر را قابل‌قبول می‌کند. از سوی دیگر، بزرگ‌ترین ضعف فیلم این است که گاهی مخاطب را با جهانی روبه‌رو می‌کند که ظرفیت بسیار بیشتری از آنچه فیلمنامه در نهایت ارائه می‌دهد دارد.

اگر از One Night Only انتظار یک هجویه سیاسی عمیق یا اثری علمی‌تخیلی درباره پیامدهای یک جامعه افراطی داشته باشید، احتمالاً ناامید خواهید شد. اما اگر آن را به‌عنوان یک کمدی رمانتیک متفاوت، پرانرژی و مبتنی بر شیمی دو بازیگر اصلی ببینید، فیلم بسیار موفق‌تر عمل می‌کند.

در مجموع، One Night Only یک فیلم بی‌نقص نیست؛ اما دقیقاً از آن دسته روم‌کام‌هایی است که می‌تواند با وجود ایرادهایش، بعد از خروج از سالن لبخند روی صورت مخاطب باقی بگذارد.

امتیاز فلاتو: ۷.۵ از ۱۰

One Night Only برای چه کسانی مناسب است؟

اگر از کمدی‌های رمانتیک شهری با ریتم سریع، موقعیت‌های تصادفی و رابطه‌ای که به‌تدریج شکل می‌گیرد لذت می‌برید، One Night Only می‌تواند گزینه مناسبی باشد.

همچنین طرفداران آثار قبلی ویل گلوک احتمالاً با سبک روایی و ریتم فیلم ارتباط بیشتری برقرار می‌کنند.

اما اگر به دنبال یک اثر دیستوپیایی جدی هستید که ایده «تنها یک شب قانونی برای رابطه» را از منظر سیاسی و اجتماعی بررسی کند، بهتر است انتظارات خود را پایین بیاورید؛ فیلم بیشتر به عشق و کمدی علاقه دارد تا جهان‌سازی پیچیده.

سوالات متداول

فیلم One Night Only درباره چیست؟

داستان درباره دو غریبه در جامعه‌ای است که رابطه پیش از ازدواج تنها در یک شب از سال قانونی است و آنها در همان شب به دنبال ارتباطی متفاوت می‌گردند.

کارگردان One Night Only کیست؟

ویل گلوک کارگردانی فیلم را بر عهده دارد؛ او پیش‌تر فیلم‌هایی مانند Easy A و Anyone But You را ساخته است.

بازیگران اصلی One Night Only چه کسانی هستند؟

مونیکا باربارو و کالوم ترنر نقش‌های اصلی فیلم را بازی می‌کنند و مایا هاک، جولیا فاکس، مولی رینگوالد و لوار برتون نیز در گروه بازیگران حضور دارند.

آیا One Night Only ارزش دیدن دارد؟

اگر به کمدی رمانتیک علاقه دارید، بله. مهم‌ترین نقاط قوت فیلم شیمی بازیگران اصلی، ریتم مناسب و ایده متفاوت آن است؛ هرچند فیلم از ظرفیت دیستوپیایی ایده خود استفاده کامل نمی‌کند.

آیا One Night Only فیلمی دیستوپیایی است؟

از نظر جهان داستان، فیلم در یک جامعه متفاوت و محدودکننده اتفاق می‌افتد، اما از نظر ژانری بیشتر یک کمدی رمانتیک است تا یک فیلم دیستوپیایی جدی.

جمع‌بندی

One Night Only نمونه‌ای جالب از تلاش برای ترکیب یک ایده دیستوپیایی عجیب با فرمول آشنای کمدی رمانتیک است. ویل گلوک و دو بازیگر اصلی‌اش موفق می‌شوند فیلم را به اثری سرگرم‌کننده و دوست‌داشتنی تبدیل کنند، اما فیلمنامه در پرداخت کامل به پیامدهای دنیایی که ساخته، محافظه‌کارانه عمل می‌کند. در نهایت، اگر دنبال یک روم‌کام متفاوت و خوش‌ریتم باشید، One Night Only ارزش تماشا دارد؛ اما اگر ایده اصلی فیلم برایتان جذاب‌تر از داستان عاشقانه آن است، احتمالاً احساس خواهید کرد فیلم می‌توانست بسیار جسورانه‌تر باشد.

منابع

• SlashFilm
• Rotten Tomatoes
• IMDb
• Associated Press
• The Guardian
• New York Post
• Houston Chronicle