نقد و بررسی فیلم Voicemails for Isabelle؛ یک عاشقانه که از جایی عجیب شروع می‌شود!

پیغام‌های صوتی برای ایزابل «Voicemails for Isabelle» از آن فیلم‌هایی است که ایده اصلی‌اش را نمی‌توان به‌سادگی از ذهن بیرون کرد. زنی جوان بعد از مرگ خواهرش همچنان برای شماره تلفن او پیام صوتی می‌فرستد؛ پیام‌هایی که قرار نیست کسی بشنود و بیشتر شبیه ادامه دادن گفت‌وگویی هستند که مرگ ناگهان نیمه‌کاره رهایش کرده است. اما شماره تلفن حالا به مرد دیگری تعلق دارد؛ مردی غریبه که خیلی زود وارد خصوصی‌ترین بخش زندگی زنی می‌شود که هنوز او را از نزدیک ندیده است.

همین‌جا فیلم یک تناقض جالب می‌سازد. چیزی که قرار است شروع یک رابطه عاشقانه باشد، در نگاه اول کمی عجیب و حتی نگران‌کننده به نظر می‌رسد. جیل نمی‌داند کسی پیام‌هایش را می‌شنود و وس هم بدون اینکه واقعاً اجازه‌ای داشته باشد، آرام‌آرام با زندگی او آشنا می‌شود.

فیلم اما تصمیم می‌گیرد این موقعیت عجیب را به سمت یک روم‌کام ببرد؛ و اتفاقاً بخش مهمی از جذابیت آن در همین فاصله میان عشق، تنهایی و مرزهای حریم خصوصی شکل می‌گیرد.

اطلاعات فیلم Voicemails for Isabelle

همه‌چیز از یک شماره تلفن شروع می‌شود

جیل هنوز نتوانسته با مرگ خواهرش ایزابل کنار بیاید. پیام‌هایی که برای او می‌فرستد، در ظاهر چند ویس ساده درباره اتفاقات روزمره هستند، اما هرچه جلوتر می‌رویم مشخص می‌شود این پیام‌ها بیشتر از آنکه خطاب به یک مخاطب باشند، راهی برای ادامه دادن رابطه‌ای از دست‌رفته‌اند.

فیلم این بخش را بیش از حد دراماتیک نمی‌کند و همین انتخاب به نفعش تمام می‌شود. خبری از تأکیدهای مداوم موسیقایی یا صحنه‌های طولانی برای گریه کردن نیست. سوگ جیل در رفتارهای کوچک دیده می‌شود؛ در حرف زدن با کسی که دیگر وجود ندارد و در ناتوانی از پذیرفتن اینکه بعضی رابطه‌ها واقعاً پایان پیدا کرده‌اند.

بعد وس وارد ماجرا می‌شود.

او صاحب جدید شماره ایزابل است و پیام‌هایی را دریافت می‌کند که اساساً برای او فرستاده نشده‌اند. ابتدا کنجکاوی است، بعد علاقه و در نهایت نوعی ارتباط عاطفی شکل می‌گیرد. وس بدون اینکه جیل را بشناسد، از طریق صدایش با او آشنا می‌شود؛ از شکست‌هایش، روابطش، دغدغه‌هایش و چیزهایی که احتمالاً در یک ملاقات معمولی هیچ‌وقت به این سرعت مطرح نمی‌شوند.

این بخش، یکی از ایده‌های خوب فیلم است؛ چون رابطه را قبل از چهره‌ها و ظاهر شخصیت‌ها شکل می‌دهد. اما درست همین‌جا باید کمی مکث کرد.

آیا این واقعاً یک داستان عاشقانه است؟

اگر فیلم را صرفاً با منطق روم‌کام تماشا کنیم، جواب ساده است، بله. اما اگر کمی از فضای رمانتیک فیلم فاصله بگیریم، قضیه پیچیده‌تر می‌شود.

وس به اطلاعاتی درباره جیل دسترسی پیدا کرده که جیل هرگز تصمیم نگرفته در اختیار او بگذارد. او پیام‌های خصوصی زنی را می‌شنود که تصور می‌کند با خواهر مرحومش صحبت می‌کند. بعد هم بر اساس همین اطلاعات، تصویری از جیل در ذهنش شکل می‌گیرد. این اتفاق در دنیای فیلم می‌تواند شیرین و غیرمنتظره باشد؛ در دنیای واقعی احتمالاً اولین واکنش بسیاری از مخاطبان چیز دیگری است.

این مرد چرا دارد به پیام‌های خصوصی من گوش می‌دهد؟ و این سؤال، حتی بعد از اینکه فیلم تلاش می‌کند رابطه آن دو را دوست‌داشتنی جلوه دهد، کاملاً از بین نمی‌رود.

برای مخاطبانی که فیلم را دیده‌اند، این احتمالاً یکی از بحث‌برانگیزترین بخش‌های داستان است. چون فیلم از یک طرف می‌خواهد وس را مردی تنها و همدل نشان دهد و از طرف دیگر، برای شکل گرفتن این رابطه مجبور است رفتار او را تا حدی عادی جلوه دهد.

این همان جایی است که فیلم کمی از منطق خودش فاصله می‌گیرد.

وس؛ دوست‌داشتنی، اما نه کاملاً بی‌اشکال

نیک رابینسون در نقش وس انتخاب مناسبی برای این شخصیت است. اگر بازیگر دیگری با انرژی تهاجمی‌تر در این نقش قرار می‌گرفت، احتمالاً شخصیت وس خیلی زود به یک شخصیت مزاحم تبدیل می‌شد.

اما رابینسون با بازی آرام و کنترل‌شده‌اش، او را بیشتر شبیه مردی تنها نشان می‌دهد که ناگهان با صدای زنی آشنا شده که احساس می‌کند حرف‌هایش را می‌فهمد.

وس قرار نیست قهرمان کامل داستان باشد. او هم تصمیم‌های اشتباه می‌گیرد و هم در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرد که مخاطب نمی‌تواند کاملاً با رفتارش موافق باشد. اتفاقاً بهتر است فیلم را به همین شکل دید؛ نه به‌عنوان داستان یک مرد رؤیایی، بلکه داستان آدمی که از مسیر نسبتاً عجیبی وارد زندگی شخص دیگری شده است.

اگر این بخش را نادیده بگیریم، فیلم بیش از حد ساده می‌شود. اگر آن را جدی بگیریم، Voicemails for Isabelle تبدیل به روم‌کامی می‌شود که یک سؤال اخلاقی جالب هم زیر پوستش دارد.

جیل، شخصیت اصلی واقعی فیلم

با وجود تمام صحبت‌هایی که درباره رابطه جیل و وس می‌شود، قلب فیلم در واقع خود جیل است.

زویی دویچ موفق می‌شود شخصیتی را بازی کند که همزمان دوست‌داشتنی، آسیب‌پذیر و کمی سردرگم است. جیل فقط دختری نیست که قرار است در نهایت عاشق شود. او کسی است که باید یاد بگیرد بعد از یک فقدان بزرگ، دوباره زندگی خودش را بسازد. و این موضوع باعث می‌شود پیام‌های صوتی اهمیت بیشتری پیدا کنند.

جیل در ابتدا نمی‌تواند خواهرش را رها کند. اما به‌تدریج، بدون اینکه خودش متوجه باشد، همان پیام‌هایی که برای نگه داشتن گذشته استفاده می‌کرد، او را به آینده‌ای تازه وصل می‌کنند. ایده ساده‌ای است، اما فیلم در اجرای آن چند لحظه واقعاً خوب دارد.

در اینجا عشق قرار نیست جای سوگ را بگیرد. جیل قرار نیست با پیدا کردن یک مرد، ناگهان فقدان خواهرش را فراموش کند. رابطه جدید فقط بخشی از مسیری است که او برای برگشتن به زندگی طی می‌کند. و همین نگاه، فیلم را انسانی‌تر می‌کند.

فیلمی که بین خنده و اندوه حرکت می‌کند

Voicemails for Isabelle اگر فقط روی سوگ تمرکز می‌کرد، احتمالاً تبدیل به یک درام سنگین و قابل پیش‌بینی می‌شد. اگر هم تمام تمرکزش را روی رابطه جیل و وس می‌گذاشت، احتمالاً چیزی بیشتر از یک روم‌کام معمولی نبود.

فیلم بیشتر تلاش می‌کند بین این دو فضا حرکت کند. گاهی شوخی می‌کند، گاهی رابطه‌های ناموفق جیل را دست می‌اندازد و چند دقیقه بعد دوباره به فقدانی برمی‌گردد که هنوز برای او تمام نشده است.

این تغییر لحن همیشه کاملاً بی‌نقص نیست، اما در مجموع باعث می‌شود فیلم نفس داشته باشد. چون سوگ در زندگی واقعی هم یک احساس دائمی و یک‌دست نیست. ممکن است یک روز آدمی را کاملاً از پا بیندازد و روز بعد بتواند به یک اتفاق ساده بخندد.

ردپای روم‌کام‌های قدیمی

برای کسانی که با روم‌کام‌های دهه‌های گذشته بزرگ شده‌اند، آشنایی Voicemails for Isabelle با فرمول‌های قدیمی کاملاً محسوس است.

ایده ارتباط میان دو نفر که ابتدا بدون دیدن یکدیگر شکل می‌گیرد، یادآور You’ve Got Mail است؛ با این تفاوت که فناوری و روابط اجتماعی امروز جای نامه‌ها و ایمیل‌های آن فیلم را گرفته‌اند. اما فیلم به اندازه کافی از آن فرمول فاصله نمی‌گیرد تا بتواند کاملاً هویت مستقل خودش را پیدا کند.

داستان در مقاطعی قابل پیش‌بینی می‌شود. اگر تعداد زیادی فیلم عاشقانه دیده باشید، احتمالاً خیلی زود متوجه می‌شوید رابطه جیل و وس به کدام سمت حرکت خواهد کرد و راز اصلی نیز قرار نیست تا پایان یک معمای پیچیده باقی بماند.

با این حال، پیش‌بینی‌پذیری همیشه به معنای بد بودن نیست. بعضی فیلم‌ها قرار نیست مخاطب را با پایان غیرمنتظره غافلگیر کنند؛ قرار است مسیر رسیدن به پایان را جذاب کنند. این سریال هم بیشتر روی همین مسیر حساب کرده است.

جایی که فیلم می‌توانست جسورتر باشد

مشکل اصلی اینجاست که ایده فیلم از خود فیلم جسورتر است. فرض کنید داستان واقعاً تصمیم می‌گرفت پیام‌های صوتی را از زاویه‌ای تاریک‌تر بررسی کند. وس تا چه اندازه حق دارد به زندگی جیل وارد شود؟ آیا شنیدن این پیام‌ها فقط کنجکاوی است یا نوعی تجاوز به حریم خصوصی؟ آیا رابطه‌ای که بر اساس اطلاعات یک‌طرفه شکل گرفته، می‌تواند واقعاً برابر باشد؟

این پرسش‌ها پتانسیل ساخت یک فیلم بسیار متفاوت را داشتند. اما فیلم ترجیح می‌دهد آن‌ها را بیش از اندازه جدی نگیرد. این تصمیم احتمالاً برای حفظ حال‌وهوای روم‌کام ضروری بوده، اما در عین حال باعث شده یکی از جذاب‌ترین ایده‌های داستان، در سطح باقی بماند.

به همین دلیل، اگر مخاطب بخواهد فیلم را فقط به‌عنوان یک داستان عاشقانه ببیند، احتمالاً تجربه راحت‌تری خواهد داشت. اما اگر کمی بیشتر در رفتار شخصیت‌ها دقیق شود، متوجه می‌شود فیلم یک موقعیت اخلاقی نسبتاً پیچیده را خیلی راحت حل می‌کند.

زویی دویچ و نجات فیلم از کلیشه‌ها

یکی از دلایلی که باعث می‌شود این ایرادها فیلم را کاملاً زمین نزنند، بازی زویی دویچ است. جیل به لطف اجرای او، صرفاً یک شخصیت داستانی نیست که قرار است از نقطه A به نقطه B برسد. احساسات او تدریجی هستند و همین موضوع باعث می‌شود تغییرات شخصیت باورپذیرتر به نظر برسند.

در بسیاری از روم‌کام‌ها، شخصیت اصلی از همان ابتدا برای عاشق شدن آماده است و فقط منتظر است فرد مناسب وارد زندگی‌اش شود. اینجا مسئله کمی متفاوت است، جیل ابتدا باید با گذشته خودش کنار بیاید و شاید همین نکته، مهم‌ترین تفاوت فیلم با یک عاشقانه معمولی باشد. عشق برای جیل مقصد نیست؛ بخشی از روند برگشتن او به زندگی است.

آیا Voicemails for Isabelle ارزش دیدن دارد؟

اگر انتظار یک روم‌کام پیچیده و ساختارشکن دارید، احتمالاً فیلم کمی ناامیدتان می‌کند. داستان در چند نقطه مسیر کاملاً آشنایی را طی می‌کند و بعضی از تصمیم‌های روایی آن، بیش از اندازه قابل پیش‌بینی هستند. اما اگر دنبال یک فیلم عاشقانه نسبتاً آرام، شخصیت‌محور و احساسی هستید که در کنار رابطه اصلی درباره سوگ و شروع دوباره هم حرف بزند، Voicemails for Isabelle انتخاب قابل قبولی است.

مهم‌تر اینکه فیلم برای مخاطبانی که با روم‌کام‌های کلاسیک خاطره دارند، حس آشنایی جذابی ایجاد می‌کند، بدون اینکه کاملاً به گذشته وابسته بماند. فقط بهتر است یک نکته را فراموش نکنید، قرار نیست همه رفتارهای فیلم را همان‌طور که خودش تعریف می‌کند، بپذیرید.

اتفاقاً شاید تماشای فیلم با کمی فاصله انتقادی، تجربه جذاب‌تری باشد. چون پشت آن داستان شیرین درباره دو آدم تنها، یک موقعیت عجیب وجود دارد که اگر در دنیای واقعی اتفاق می‌افتاد، احتمالاً خیلی‌ها به این راحتی اسمش را «عاشقانه» نمی‌گذاشتند. و همین دوگانگی، Voicemails for Isabelle را کمی جالب‌تر از یک روم‌کام مصرفی و فراموش‌شدنی می‌کند.

جمع‌بندی

پیغام‌های صوتی برای ایزابل فیلمی نیست که بخواهد قواعد ژانر عاشقانه را از نو تعریف کند؛ ارزش آن بیشتر در ایده مرکزی، بازی زویی دویچ و پیوند میان عشق و سوگ شکل می‌گیرد. فیلم در روایت رابطه اصلی، گاهی بیش از حد به فرمول‌های آشنا تکیه می‌کند و در برخورد با مسئله حریم خصوصی نیز می‌توانست جسورتر باشد.

با این حال، برای مخاطبی که یک عاشقانه سبک‌تر و امروزی می‌خواهد، فیلم می‌تواند تجربه‌ای دوست‌داشتنی باشد؛ به‌خصوص اگر انتظار نداشته باشد همه‌چیز صرفاً شیرین و بی‌دردسر پیش برود.