ماه مبارک رمضان همواره زمانی است که مخاطبان ایرانی پس از افطار، پای تلویزیون مینشینند تا در کنار خانواده، شاهد روایتهایی داستانی، اجتماعی و معنوی باشند. امسال نیز صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران با سه مجموعهی متفاوت و متنوع به استقبال این ماه رفته است: «اسباب زحمت»، «ساهره» و «بهار شیراز». هر سه سریال تلاشیاند برای شاد کردن، اندیشیدن و پیوند دادن فرهنگ ایرانی با روح رمضان.
«اسباب زحمت» | طنزی خانوادگی از دل زندگی روزمره
سعید آقاخانی با سریال تازهاش، «اسباب زحمت»، بار دیگر به تلویزیون بازگشته است. این مجموعهی ۲۵ قسمتی که از شبکهی یک پخش میشود، طنزی اجتماعی است که موقعیتهای معمول زندگی شهری را به شکلی شیرین و پرکشش بازتاب میدهد.
روایت سریال حول چند خانواده و شخصیت شکل میگیرد که درگیر ماجراهای غیرمنتظره و گاه خندهدار میشوند؛ از تلاش ناصرخان برای پدر شدن گرفته تا ماجرای از دست رفتن سرمایه احمدآقا در بازار رمزارز، یا تصمیم صادق برای جهانگردی با دوچرخهای دستساز. این حوادث در کنار هم، طنزی انسانی و ملموس میسازند که ریشه در دغدغههای واقعی مردم دارد.
از بازیگران شناختهشدهی اثر میتوان به سعید آقاخانی، حسن معجونی، عباس جمشیدیفر، کمند امیرسلیمانی، هومن حاجیعبداللهی، سپند امیرسلیمانی، دریا آقاخانی و عاطفه باقری اشاره کرد. ترکیب این چهرهها و کارگردانی آقاخانی نویدبخش اثری سرگرمکننده در شبهای ماه رمضان است.
«ساهره» | بازاندیشی در معنای زندگی و مرگ
دومین سریال رمضانی امسال، «ساهره»، اثری اجتماعی و معناگراست که از شبکه سه پخش میشود. این مجموعه به تهیهکنندگی سیدرامین موسوی ملکی و کارگردانی حمیدرضا لوافی ساخته شده و با نویسندگی مینا خدیوی در قالب ۳۰ قسمت روی آنتن میرود.
داستان حول شخصیت احسان، تاجری ۴۰ ساله، میگردد که پس از حادثهای غیرمنتظره دچار بحران وجودی میشود و باید معنای واقعی زندگی را از نو کشف کند. «ساهره» با نگاهی فلسفی و روایی معمایی، مرز میان زندگی، مرگ و سرنوشت را به چالش میکشد.
در این سریال، بازیگرانی چون امین زندگانی، هومن برقنورد، وحید رهبانی، گلنوش قهرمانی، سوگل طهماسبی، سیاوش طهمورث و میلاد میرزایی حضور دارند.
مینا خدیوی دربارهی ایدهی داستان گفته است: این قصه از مفاهیم مثنوی مولوی الهام گرفته و دربارهی انسانی است که ناگهان با مرگ روبهرو میشود و به خودشناسی میرسد.
«ساهره» با فضایی تفکربرانگیز و ساختاری درگیرکننده، قصد دارد در میان سریالهای مناسبتی امسال، وجهی معنوی و فلسفی به تلویزیون بدهد.
«بهار شیراز» | لبخند و هویت در پسزمینهای بومی
سومین سریال رمضانی، «بهار شیراز» است؛ کاری از حسن وارسته به عنوان نویسنده و کارگردان و ابوالفضل صفری در مقام تهیهکننده. این مجموعه در سبک کمدی خانوادگی ساخته شده و با لحنی گرم و صمیمی، از زندگی یک خانوادهی چندنسلی در شیراز میگوید.
قصه بر محور خانواده معدل میچرخد؛ پدر و مادری فرهنگی و بازنشسته و فرزندانی که هر کدام درگیر مسائل خاص نسل خود هستند. تضاد دیدگاهها، سوءتفاهمهای خانوادگی و برخورد سنت و مدرنیته، بستر خلق موقعیتهای طنزآمیز و انسانی را فراهم میآورد.
قربان نجفی در نقش «نادر معدل»، معلم بازنشسته و پدر خانواده، میگوید: «چالش ما در بازی این بود که هم لحن طنز حفظ شود و هم شأن و جایگاه یک فرهنگی واقعی.» به گفتهی عوامل، لهجه و رفتار بومی شیراز، به فضاسازی کار اصالتی ویژه داده و بازگشت به ادبیات حافظ و سعدی، رنگ و بویی فرهنگیتر به روایت بخشیده است.
هرچند این مجموعه ابتدا قرار بود پنجاهقسمتی باشد، با استقبال مخاطبان به هفتاد قسمت افزایش یافت و پخش آن تا شبهای ماه رمضان ادامه دارد.
رمضان ۱۴۰۴ را میتوان یکی از متنوعترین سالها برای تلویزیون ایران دانست. از طنز روزمره و قصهپردازی اجتماعی گرفته تا درام معنوی و روایتهای بومی، هر سلیقهای میتواند اثری متناسب برای تماشا پیدا کند. این تنوع، نشانهی بازگشت آرام صداوسیما به گونههای مخاطبمحور و تلاش برای احیای سنت دیرینهی «سریالهای رمضانی» است.
