فیلم «تونی» به کارگردانی مت جانسون، به سراغ سالهای جوانی آنتونی بوردین، سرآشپز و چهره مشهور تلویزیونی فقید، میرود؛ اما قرار نیست یک زندگینامه کامل و کلاسیک از او ارائه دهد.
فیلم بیشتر روی دورهای تمرکز دارد که بوردین هنوز به شخصیت شناختهشده سالهای بعد تبدیل نشده و در حال پیدا کردن مسیر خودش در زندگی است. نتیجه، فیلمی آشنا اما خوشساخت است که بیش از آنکه بخواهد اسطورهای از بوردین بسازد، تلاش میکند انسانی جوان، جاهطلب، متکبر و سردرگم را به تصویر بکشد.
مشخصات فیلم «تونی»
| مشخصات | جزئیات |
|---|---|
| نام فیلم | تونی (Tony) |
| کارگردان | مت جانسون |
| بازیگران | دومینیک سسا، امیلیا جونز، آنتونیو باندراس، لئو وودال، استاوروس هالکیاس |
| ژانر | زندگینامهای، درام، کمدی |
| موضوع | سالهای جوانی آنتونی بوردین |
| تاریخ اکران محدود | ۷ اوت ۲۰۲۶ |
| اکران گسترده | ۲۱ اوت ۲۰۲۶ |
| امتیاز نقد /Film | ۷ از ۱۰ |
دومینیک سسا؛ مهمترین نقطه قوت «تونی»
بزرگترین برگ برنده فیلم بدون شک دومینیک سسا در نقش آنتونی بوردین است.
سسا که پس از «جاماندگان» بیشتر مورد توجه قرار گرفت، در «تونی» نشان میدهد موفقیت قبلیاش اتفاقی نبوده است. او به جای تقلید سطحی از بوردین یا ساختن یک کاریکاتور از او، شخصیت جوانی را خلق میکند که هنوز خودش را نمیشناسد.
بوردینِ سسا دائماً در حال جستوجوی چیزی است که حتی خودش نمیتواند دقیقاً تعریفش کند. همین سردرگمی باعث میشود جاهطلبی، عصبانیت و رفتارهای گاه آزاردهنده او قابل درکتر شوند.
این انتخاب بازیگرانه اهمیت زیادی دارد، چون فیلم نمیخواهد بوردین را از همان ابتدا به قهرمانی دوستداشتنی تبدیل کند.
بازیگران مکمل حتی بیشتر میدرخشند
در کنار سسا، گروه بازیگران مکمل عملکرد بسیار خوبی دارند.
امیلیا جونز در نقش نانسی، شخصیتی مستقل و جذاب ارائه میدهد که نقش مهمی در ورود تونی به کیپ کاد دارد.
آنتونیو باندراس نیز در نقش سرآشپزی باتجربه، حضوری مقتدر دارد و به یکی از شخصیتهایی تبدیل میشود که تونی از طریق او چیزهایی درباره آشپزی و زندگی یاد میگیرد.
استاوروس هالکیاس هم با حضور کمدی خود فضای فیلم را متعادل میکند.
اما یکی از جذابترین اجراها متعلق به لئو وودال در نقش سال است. او شخصیتی کاریزماتیک اما مسئلهدار را بازی میکند؛ فردی که برای تونی جوان جذاب به نظر میرسد، اما الگوی چندان سالمی نیست.
«تونی» داستانی آشنا دارد
یکی از مشکلات فیلم این است که داستان اصلی آن چندان تازه نیست.
در نهایت با یک داستان بلوغ کلاسیک طرف هستیم: جوانی بااستعداد و مغرور تصور میکند مسیر موفقیت را پیدا کرده، اما در طول مسیر متوجه میشود زندگی پیچیدهتر از چیزی است که تصور میکرد.
فیلم حتی از همان ابتدا به این موضوع اشاره میکند و مفهوم «رمان تربیتی» یا Bildungsroman را وارد داستان میکند.
مشکل اینجاست که آثار دیگری مثل «خرس» و «مارتی سوپریم» در سالهای اخیر سراغ برخی از ایدههای مشابه رفتهاند. به همین دلیل، فضای آشپزخانه، فشار کاری و شخصیت جاهطلب و فرصتطلب تونی گاهی آشنا به نظر میرسد.
با این حال، «تونی» تلاش نمیکند از این شباهتها فرار کند؛ بلکه با شخصیتپردازی و لحن خودش مسیر متفاوتی را طی میکند.
فیلم درباره آنتونی بوردین است، اما زندگی او را کامل نمیکند
یکی از مهمترین انتقادها به «تونی» این است که فیلم علاقه چندانی به بررسی میراث واقعی آنتونی بوردین ندارد.
این تصمیم از یک طرف قابل دفاع است. فیلم قرار نیست از تولد تا مرگ بوردین را در چند ساعت خلاصه کند و ترجیح داده یک مقطع مشخص از زندگی او را بررسی کند.
اما از طرف دیگر، همین موضوع باعث میشود تماشاگرانی که شناخت چندانی از بوردین ندارند، در پایان شاید هنوز ندانند چرا این شخصیت بعدها به چنین چهره مهمی تبدیل شد.
«تونی» بیشتر شبیه یک داستان منشأ برای آنتونی بوردین است؛ چیزی شبیه «بوردین آغاز میکند»، نه یک زندگینامه کامل.
آیا «تونی» برای طرفداران بوردین ساخته شده است؟
نکته جالب اینجاست که برای تماشای فیلم نیازی به شناخت قبلی آنتونی بوردین ندارید.
فیلم شخصیت اصلی خود را به اندازه کافی معرفی میکند و بیشتر روی تجربههای انسانی او تمرکز دارد. بنابراین حتی اگر فقط آشنایی محدودی با بوردین داشته باشید، میتوانید داستان را دنبال کنید.
البته طرفداران بوردین احتمالاً ارتباط عمیقتری با فیلم برقرار خواهند کرد، زیرا میتوانند نشانههایی از شخصیت و مسیری را ببینند که در سالهای بعد به شکل کاملتری ظاهر شد.
چرا «تونی» ارزش تماشا دارد؟
«تونی» فیلمی انقلابی نیست و قرار نیست ژانر زندگینامهای را متحول کند. داستان آن بر پایه الگوهایی آشنا ساخته شده و برخی بخشهای آن ممکن است یادآور آثار جدیدتر درباره آشپزی و شخصیتهای جاهطلب باشد.
اما فیلم در مهمترین بخش خود موفق است: ساختن یک شخصیت باورپذیر.
دومینیک سسا اجازه نمیدهد تونی به نسخهای کارتونی از آنتونی بوردین تبدیل شود. او شخصیتی ناقص، گاهی خودخواه، جذاب، آسیبپذیر و در جستوجوی هویت خودش ارائه میدهد.
همین نگاه انسانی باعث میشود «تونی» از بسیاری از زندگینامههایی که صرفاً به ستایش شخصیت اصلی میپردازند، متفاوت باشد.
نظر فلاتو
«تونی» یک زندگینامه کامل و جامع از آنتونی بوردین نیست و شاید همین موضوع برای بعضی مخاطبان ناامیدکننده باشد. فیلم بیشتر یک پرتره محدود از جوانی است که هنوز نمیداند قرار است چه کسی شود.
نقطه قوت اصلی فیلم، بازی دومینیک سسا و رابطه او با گروه بازیگران مکمل است. مت جانسون نیز با وجود استفاده از عناصر آشنا، توانسته لحن شخصی خودش را حفظ کند.
اگر انتظار یک زندگینامه حماسی و پرجزئیات از آنتونی بوردین را دارید، «تونی» احتمالاً آن چیزی نیست که میخواهید. اما اگر یک درام شخصیتمحور درباره سالهای شکلگیری یک انسان پیچیده میخواهید، این فیلم ارزش تماشا دارد.
امتیاز فلاتو: ۷ از ۱۰
سوالات متداول
فیلم «تونی» درباره چیست؟
فیلم داستان سالهای جوانی آنتونی بوردین و دورهای را روایت میکند که او هنوز در مسیر پیدا کردن هویت و آینده خودش قرار دارد.
چه کسی نقش آنتونی بوردین را بازی میکند؟
دومینیک سسا نقش نسخه جوان آنتونی بوردین را بازی میکند.
آیا «تونی» یک زندگینامه کامل از آنتونی بوردین است؟
خیر. فیلم روی بخش مشخصی از زندگی بوردین تمرکز دارد و قصد ندارد تمام زندگی او را روایت کند.
آیا برای تماشای «تونی» باید آنتونی بوردین را بشناسیم؟
خیر. فیلم بهگونهای ساخته شده که حتی مخاطبان ناآشنا با زندگی بوردین نیز بتوانند داستان را دنبال کنند.
جمعبندی
«تونی» شاید کاملترین یا جاهطلبانهترین زندگینامه سینمایی نباشد، اما به لطف بازی خوب دومینیک سسا و نگاه انسانی مت جانسون، توانسته تصویری قابل لمس از سالهای جوانی آنتونی بوردین ارائه دهد.
این فیلم به جای ساختن یک اسطوره، مردی جوان و پر از تناقض را نشان میدهد؛ کسی که هنوز مسیر خودش را پیدا نکرده و باید از اشتباهاتش یاد بگیرد. شاید همین نگاه ساده و انسانی، مهمترین چیزی باشد که «تونی» را به فیلمی دیدنی تبدیل میکند.
تماس با سردبیر
برای ارسال انتقادات، پیشنهادات و شکایات خود، میتوانید با ایمیل سردبیر در ارتباط باشید.
سعی میکنیم در سریعترین زمان ممکن به پیامهای شما پاسخ دهیم.
